پرده اول: امروز به مناسبت محرم شیعیان شهر مجلسی برپا کرده بودند. ما هم رفتیم. ۴۰،۵۰ نفری می شدند. روحانی ای دعوت شده بود که به عربی سخنرانی می کرد و مترجم به فرانسوی تکرار می کرد. در دل این دنیای متمدن گریزان از هر آنچه که ته رنگی از مذهب داشته باشد، این مرد روحانی ... دریغ از کلامی که مفید افتد و دردی از انسان دوا کند. گویی که روحانیان همگی خطابه هایشان را از روی یک کتاب خاک گرفته از بر می کنند. در انتها روضه ای به رسم روزه های کوثری شروع کرد و ... در نیمه از مجلس بیرون زدم.
پرده دوم: امروز صبح تلویزیون برنامه ای نشان میداد از کلیساهایی که جدیدا رواج پیدا کرده اند. بر خلاف کلیساهای دیگر بسیار شلوغ بود. نه از مجسمه و شمع های غول پیکر خبری بود و نه از شیشه های رنگی بلند و نه از نیمکت های مخصوص کلیسا. یک سالن معمولی با صندلی های معمولی و یک سن برای اجرای برنامه. کشیشها کت و شلوار پوشیده بودند، مثل بقیه. سرود و موسیقی امروزی و شاد ، برخلاف موسیقی سنتی کلیساها که یکنواخت و تنها با پیانو است، به صورت زنده اجرا می شد، مردم می رقصیدند و دعا می خواندند.
