شناخت یک جامعه کار یکی دو سال نیست واقعا باید یک ۱۰ ۱۵ سالی شایدم بیشتر در اون جامعه زندگی کنی تا لایه های مختلف جامعه خودش رو نشون بده.
یکی از این لایه های نسبتا تازه آشکار شده برای من قدرت رسانه ها در جامعه فرانسه ـ و فکر می کنم کلا توی جوامع پیشرفته این طوریه ـ در جهت دادن به افکار عمومیه. یعنی افکار مردم قشنگ دستشونه. هر طور بخوان شکل می دنش. در سطح فردی خوب خیلی آزادی و احترام وجود داره. ولی وقتی یک قدم می ری عقبتر می بینی در سطح کلان دقیقا اطلاعات فیلتر شده و حتی غلط به مردم داده می شه. یعنی یک جورایی گول زدن مردم. از یک طرف مردم فکر می کنند که آزادند از طرف دیگه از جایی که نمی فهمند بد جوری دارن می خورن. جالبه که اکثر مردم هم حرف رسانه ها یا به قول خودشون مدیا رو قبول دارن. خوب ما هم اگر از خود ایران نیومده بودیم که حرفاشون رو باور می کردیم. این قدر که اینا اوضاع رو با مهارت خاصی همون طوری که می خوان جلوه می دن.
ساختن فیلم های مستند به نظر من یکی از بزرگترین ابزار برای جلوه دادن امور به اون صورتی هست که مایل هستند.
فیلم یازده سپتامبر رو پریروز نشون می داد. مستندی از اینکه توی هواپیما چی شده بوده. هواپیما رباها اولش که سر هواپیما رو کج می کنند طرف برج ها یک بسم الله غلیظ می گن. بعدش هم همش دارن برای هم آیه قرآن می خونند و می گن خدا رو فراموش نکنید. اعصاب آدم خرد می شه. بعد اون موقع هم که هواپیما داره می خوره به برج یک خانم خوشگل رو نشون می ده که داره با همسرش حرفهای عاشقانه می زنه. ببینید که چطور بیننده رو تحت تأثیر قرار می دن تا حس نفرت پیدا کنه نسبت به کسی که اون صحنه زیبا رو خراب کرده و خوب اونم مسلمونا هستند، خشک و تر باهم.
تبلیغات همش روی اینه که مسلمونا تروریست و خشن هستند. از اون طرف هر کجای دنیا رو نگاه می کنی ـ یعنی تو اخبار خودشون ـ مسلمونا هستند که دارن کشته می شوند و هر روز عزیزهاشون رو از دست می دن. این سربازهای فرانسوی که رفتند افغانستان مردن نمی دونین با چه احترامی براشون اینجا مراسم گرفتند و خانواده هاشون رو نشون می دادن که داغدارن. خوب هر کسی ببینه این صحنه ها رو می گه این افغانی ها و مسلمونا چه آدمهای بدی هستند که این طور خانواده رو داغدار می کنند. یکی از همین مردم نمی گه که شما رو سننه که پا شدین رفتین افغانستان. فکر می کنند مردم جاهای دیگه عقب موندن و اینا دارن لطف می کنند که می رن کمکشون. نمی فهمن که هر روز توی همون افغانستان داره هزار تا از این اتفاقا می افته که هیچ کسم براشون مراسم نمی گیره و این طور از خونواده هاشون دلجویی نمی شه. نمی فهمن که نه تنها مردهاشون می میرن بلکه زن و بچه هاشون توی نا امنی دارن زندگی می کنند. توی عراق همین طور. توی فلسطین همین طور. حالام که گیر دادن به ایران. اگر ما تروریستیم چرا همش ما داریم کشته می دیم و توی جنگ و بدبختی زندگی می کنیم. از اون طرفم واقعا اکثر مسلمونا اینجا فرهنگشون خیلی پایینه. کلی دزد و بچه های توی خیابون ولو و بی نظمی در رانندگی و زندگی و ...
عجب صبری خدا دارد...
اون چیزی که بیشتر آدمو اذیت میکنه ضعفه. اینکه می بینی و هیچ کاری نمی تونی بکنی.
