به نظر من اکثر (نه همه) فرانسوی ها خیلی ساده تر از ما هستند. در واقع بهتره بگم ما خیلی پیچیده هستیم. خیلی وقتا در برخورد با فرانسوی ها (و معدود آلمانی ها و انگلیسیها) خیلی خوب می فهمم که چرا اینها استعمارگر شدند و ما کسانی که به غارت بردنمون. گاهی کاملا این روحیه رو در خودم می بینم استثمار بشم و در طرف مقابلم این روحیه رو که استثمارم کنه. البته معنیش این نیست که این اتفاق می افته. چون اصلا حوصله ندارم ببینم کسی می خواد به خاطر اینکه فکر می کنه آدمیم که هیچی نمی گم ازم سوء استفاده کنه. ولی می فهمم که چی شده که این طوری شده و می بینم که خیلی ایرانیها به خاطر باورهای اشتباهی که خودشون رو زیر اسمهای خوش آب و رنگی مثل مراعات، احترام گذاشتن، ادب و ... قایم می کنند با فرانسوی ها دچار مشکل هستند و از دستشون خیلی عصبانی. اتفاقا توی ایران هم اکثر مردم از هم عصبانی و دلخور هستند.
با این همه من فرانسوی ها رو ترجیح می دم. چون خیلی راحت می تونی بفهمی ازت خوشش نمیاد، مغروره، تو رو و مملکت تو رو عقب مونده جهان سومی می دونه، دوست نداره کمکت کنه و کلا حالا بگو می خواد باهات خوب نباشه و بهت فخر بفروشه. این طوری که موضعشون رو مشخص می کنند من خیلی خوشم میاد چون اون وقت منم موضعم مشخصه منم می دونم چطوری باهاش رفتار کنم، چقدر تحویلش بگیرم و چقدر بهش نزدیک بشم. بدیهاشون رو می شه دید می شه فهمید. حتی اگر زیر یک سلام و احوالپرسی گرم پنهانش کنه برای اینه که آدم محترمی به نظر برسه ولی وقتی باهات تنها شد بهت نشون می ده.
در عین حال به نظر من اکثرا مردم باهوشی هستند. نه هوش ریاضی و فیزیک که در این مورد بیشتر ازشون نباشیم کمتر نیستیم. یک جور هوش اجتماعی، هوش تشخیص اون کاری که باید بکنند. شایدم اسمش هوش نباشه تربیت باشه. مثلا درسته که روحیه استثمارگری و زورگویی دارن اما اگر بهشون نشون بدی که رو تو برای این موضوع حساب نکنند خیلی راحت رفتارشون رو عوض می کنند و به یک رفتار خیلی محترمانه تغییرش می دن. پشت خط قرمزی که براشون گذاشتی می ایستن و به شکستنش اصرار نمی کنند. اما اگر نشون ندی هر روز بیشتر از دیروز از حدشون میان جلو.
به قول یکی از دوستان قابل پیش بینی هستند. بالاخره می تونی یک راهی پیدا کنی که باهاشون کنار بیایی. اگر نفع اونها رو هم در نظر بگیری خیلی راحت می تونی باهاشون سر هر چیزی به توافق برسی. خوب این خیلی خوبه که طرف هر چی رو نفهمه یک چیزی رو خوب می فهمه و اون نفعشه و به خاطرش حاضر به مذاکره هست. از نفع منظورم کمکی در جهت رسیدن به هدفش فارغ از خوب و بدش هست.
شاید اکثر فرانسوی ها ته تهش خیلی خودخواه باشن و هیچ دلیل دیگه ای جز قانون برای اخلاقی بودن نداشته باشن، اگر موقعیت مناسب باشه برای رسیدن به هدفشون هر بی رحمی رو بکنند و سوار هر آدم مظلومی بشن و به هیچ ملت ضعیفی رحم نکنند اما نهایتا قابل پیش بینی هستند و اگر ببینن با مملکت و یا آدم قدرتمندی طرف هستند رفتارشون رو متناسب با موقعیت طرف تنظیم می کنند. چون می فهمند که این برای خودشون بهتره. این تشخیصشون باعث می شه که برای من قابل احترام باشند.
برعکس در ایران اکثرا با یک دنیا محبت باهات برخورد می کنند و طرف تمام زهراش رو در دوستی می ریزه و در حالی که به اسم محبت تونسته وارد محدوده تو بشه هر کاری دلش خواست می کنه و اصلا کاری به نفع خودش نداره مهم اینه که تو به نفعی نرسی. نمی دونم شاید چون خیلی به نظرش خوشبختی خودش دور و بعیده می خواد لااقل نذاره دیگران هم بهش برسن.
من شنیدم که چینی ها هم همین طور هستند. هندی و پاکستانی ها هم. چرا ما شرقی ها این طوری شدیم؟ حتما باید دلیلی داشته باشه.
اینایی که گفتم نظر فعلی من هست. بعضی دوستام اینجا معتقدند که فرانسوی ها خیلی دورو هستند. و خوب موردهایی که تعریف می کنند واقعا هم همین طور بوده. یا اینکه من از خیلی ها شنیدم که به شدت اهل غیبت هستند. همین حالا بگم که فردا ممکنه منم نظرم رو عوض کنم. پس فردا شاید بیام از فرانسوی ها شکایت کنم. شاید بیام بگم اشتباه کردم کلا خیلی پیچیده هستند. یک جورایی این حرفا رو مشاهده من حساب کنید نه قضاوت و رأی نهایی.
کسانی که خارج ازایران رو تجربه کردن موافقن یا مخالف؟ اونایی که ایران هستن به نظرشون اکثر ایرانی ها همین طوری که من گفتم هستند یا نه؟ چرا ما این طوری هستیم؟ می شه نباشیم یک روز؟
برداشت های دیگر از اروپا:
